Το πληκτρολόγιο του υπολογιστή σου έχει τη διάταξη QWERTY στα πλήκτρα του, όχι επειδή είναι η πιο γρήγορη ή η πιο εργονομική, αλλά επειδή σχεδιάστηκε για να επιβραδύνει τους δακτυλογράφους και να αποτρέψει τα μπλοκαρίσματα στις παλιές μηχανικές γραφομηχανές.
Φαντάσου μια γραφομηχανή του 19ου αιώνα. Όταν πάταγες ένα πλήκτρο, ένας μεταλλικός μοχλός χτυπούσε το χαρτί. Πιο συγκεκριμένα, κάθε πλήκτρο συνδεόταν με έναν μακρύ μεταλλικό μοχλό, συνήθως από ατσάλι ή χυτοσίδηρο, ο οποίος κατέληγε σε ένα τυπογραφικό στοιχείο (ένα μικρό μεταλλικό κομμάτι με ανάγλυφο το γράμμα). Όταν πατιόταν το πλήκτρο, ο μοχλός ανέβαινε με δύναμη προς τα πάνω και μπροστά, χτυπώντας μια μελανοταινία και στη συνέχεια το χαρτί, αφήνοντας έτσι το αποτύπωμα του γράμματος. Αν πατούσες δύο πλήκτρα με γειτονικά γράμματα πολύ γρήγορα, οι αντίστοιχοι μοχλοί τους κολλούσαν μεταξύ τους, καθώς δεν προλάβαιναν να επιστρέψουν στην αρχική τους θέση. Ο εφευρέτης της διάταξης QWERTY, Κρίστοφερ Λάθαμ Σολς, βρήκε τη λύση: να τοποθετήσει τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα γράμματα όσο το δυνατόν πιο μακριά το ένα από το άλλο, ώστε να μην μπορούν οι δακτυλογράφοι να πατούν δύο γειτονικά γράμματα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.
Πώς η διάταξη qwerty έλυσε ένα μηχανικό πρόβλημα
Πριν τη διάταξη QWERTY, οι γραφομηχανές χρησιμοποιούσαν συχνά αλφαβητική σειρά ή άλλες λογικές διατάξεις. Όμως, οι γρήγοροι δακτυλογράφοι είχαν συνεχώς προβλήματα με τους μοχλούς που μπλόκαραν. Ο Σολς, αφού πειραματίστηκε με διάφορες διατάξεις, κατέληξε στην QWERTY γύρω στο 1873, με αυτήν ακριβώς τη μορφή να εδραιώνεται και να κατοχυρώνεται την ίδια περίοδο. Η ιδέα ήταν να σπάσει τις κοινές ακολουθίες γραμμάτων (όπως το "th" ή το "er" στα αγγλικά) και να τις απλώσει σε διαφορετικά σημεία του πληκτρολογίου. Έτσι, ο δακτυλογράφος αναγκαζόταν να κινεί τα δάχτυλά του περισσότερο, μειώνοντας την ταχύτητα και, κατά συνέπεια, τις εμπλοκές.
Για παράδειγμα, τα γράμματα που είναι συχνά μαζί σε λέξεις, όπως το "t" και το "h" ή το "o" και το "i", βρίσκονται σε διαφορετικές πλευρές του πληκτρολογίου ή σε διαφορετικά δάχτυλα. Αυτό ανάγκαζε τους δακτυλογράφους να εναλλάσσουν τα χέρια τους, δίνοντας χρόνο στους μοχλούς να επιστρέψουν στη θέση τους πριν χτυπήσει ο επόμενος.
Όταν πια οι γραφομηχανές εξελίχθηκαν και έγιναν ηλεκτρονικές, το πρόβλημα των μπλοκαρισμάτων εξαφανίστηκε. Παρόλα αυτά, η διάταξη QWERTY είχε ήδη εδραιωθεί. Εκατομμύρια άνθρωποι είχαν μάθει να δακτυλογραφούν με αυτήν, και οι εταιρείες είχαν επενδύσει στην παραγωγή πληκτρολογίων QWERTY. Η αλλαγή σε μια πιο "λογική" ή "γρήγορη" διάταξη, όπως η DVORAK που εμφανίστηκε αργότερα, θα απαιτούσε τεράστια προσπάθεια και εκπαίδευση για όλους. Γι' αυτό και μέχρι σήμερα, η QWERTY παραμένει ο παγκόσμιος κανόνας.
Η πρώτη εμπορική γραφομηχανή που ενσωμάτωσε αυτήν ακριβώς τη διάταξη QWERTY κυκλοφόρησε το 1874 από την εταιρεία Remington. Ήταν μια εποχή που η δακτυλογράφηση ήταν μια νέα δεξιότητα και η εμφάνιση της QWERTY συνέβαλε στην ταχύτατη εξάπλωσής της, παρά τον αρχικό της σκοπό να μειώσει την ταχύτητα.
