Η Μελίνα Κόντη, με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση Kontakthof της Pina Bausch, μιλά για την πορεία της από τον χορό στην υποκριτική και την επιστροφή της στη σκηνή. Η ίδια αναφέρει πως χρειάστηκε να αφήσει πίσω ορισμένα στοιχεία της για να ανακαλύψει τον εαυτό της στην τέχνη.
Η διαδρομή από τον χορό στην υποκριτική
Πώς ξεκίνησε η σχέση της με την τέχνη
Η Μελίνα Κόντη θυμάται ότι η μητέρα της την πήγε σε σχολή χορού σε μικρή ηλικία. Από εκείνη την περίοδο, της έχει μείνει έντονα η αίσθηση του χώρου της σχολής και η ευχαρίστηση που ένιωθε όταν βρισκόταν εκεί. Η τέχνη ήταν παρούσα στο οικογενειακό της περιβάλλον, με τους γονείς της να ασχολούνται με χειροτεχνίες, μουσική και σχέδιο, ενώ και ο αδερφός της είναι καλλιτέχνης. Η ίδια θυμάται τον εαυτό της ως παιδί να κουνιέται πολύ, με τους γονείς της να προβλέπουν ότι θα γινόταν χορεύτρια.
Επαγγελματική πορεία και νέες αναζητήσεις
Από τις πρώτες θεατρικές εμφανίσεις στην τηλεόραση
Η πρώτη της επαγγελματική δουλειά στο θέατρο ήταν το 2015, στην παράσταση "ΝΙΝΕ" σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, και ακολούθησε το "Victor Victoria" το 2016, σε σκηνοθεσία Απόλλωνα Παπαθεοχάρη. Παρέμεινε ενεργή στον χορό για χρόνια, συμμετέχοντας σε διάφορα projects. Η επαφή της με το θέατρο την οδήγησε στην επιθυμία να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Το 2019, ξεκίνησε τη φοίτησή της στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Ακολούθησαν οι πρώτοι της ρόλοι στην τηλεόραση και, πιο πρόσφατα, η επιστροφή της στη σκηνή με την αναβίωση της χορογραφίας Kontakthof της Pina Bausch στο Εθνικό Θέατρο, σε συνεργασία με το Pina Bausch Foundation.
Η συνάντηση χορού και υποκριτικής
Η ανάγκη για εξέλιξη και συμφιλίωση
Η Μελίνα Κόντη αναφέρει ότι η τελευταία της συνεργασία έφερε κοντά τον χορό και την υποκριτική, δύο κόσμους που διαμόρφωσαν την πορεία της. Για να βρει τον εαυτό της στην υποκριτική, χρειάστηκε να "σπάσει" την τελειότητα που είχε καλλιεργήσει μέσα από τον χορό. Αυτή η ανάγκη για εξέλιξη, να αφήνει πίσω όσα θεωρούσε δεδομένα και να συμφιλιώνεται με τα πιο ευάλωτα κομμάτια της, αποτελεί μια σημαντική πτυχή της διαδρομής της. Η ίδια δηλώνει ότι όταν δεν βρίσκεται πάνω στη σκηνή, νιώθει ότι της λείπει ένα κομμάτι της.
Το είδαμε στο Monopoli.