Για χρόνια περίμενα να συμπέσουν οι άδειες με την παρέα μου, να συμφωνήσουμε στον προορισμό και να βολεύουν τα οικονομικά όλων. Αποτέλεσμα; Πολλά ταξίδια έμεναν στα χαρτιά. Μέχρι που μια μέρα είπα «φτάνει» και έκλεισα ένα εισιτήριο μόνο για μένα.
Θα είμαι ειλικρινής: Στο δρόμο για το αεροδρόμιο ένιωθα έναν κόμπο στο στομάχι. «Τι κάνω;», «Ποιος θα με βγάζει φωτογραφίες;», «Με ποιον θα μιλάω στο φαγητό;». Όμως, αυτό που ξεκίνησε ως φόβος, κατέληξε να είναι η πιο απελευθερωτική εμπειρία της ζωής μου.
Μαθαίνεις ποιος είσαι όταν δεν σε βλέπει κανείς
Όταν ταξιδεύεις με άλλους, συχνά συμβιβάζεσαι. Όταν είσαι μόνος, κάθε απόφαση είναι δική σου. Θέλεις να φας παγωτό για πρωινό; Θέλεις να περπατήσεις 15 χιλιόμετρα ή να κάτσεις 3 ώρες σε ένα παγκάκι κοιτώντας τον κόσμο; Δεν χρειάζεται να απολογηθείς σε κανέναν. Αυτή η απόλυτη ελευθερία σε αναγκάζει να ακούσεις την εσωτερική σου φωνή.
Γίνεσαι ο δικός σου ήρωας
Δεν υπάρχει τίποτα που να σου τονώνει την αυτοπεποίθηση περισσότερο από το να βρίσκεις την άκρη σε μια ξένη πόλη όπου δεν καταλαβαίνεις τη γλώσσα, ή να λύνεις ένα πρόβλημα που προέκυψε στο ξενοδοχείο. Μαθαίνεις ότι μπορείς να βασιστείς στις δυνάμεις σου. Κι αυτό το συναίσθημα το παίρνεις μαζί σου πίσω, στην κανονική σου ζωή.
Δεν είσαι ποτέ πραγματικά μόνος
Το παράδοξο με το solo travel είναι ότι γνωρίζεις πολύ περισσότερο κόσμο. Όταν είσαι με παρέα, μένεις στην "φούσκα" σου. Όταν είσαι μόνος, είσαι πιο προσιτός. Θα πιάσεις κουβέντα στο hostel, στο καφέ, στο μουσείο. Θα ακούσεις ιστορίες που δεν θα άκουγες ποτέ αν ήσουν απορροφημένος στη συζήτηση με τον κολλητό σου.
Αν το σκέφτεσαι, κάν' το. Μην περιμένεις κανέναν. Η σχέση που θα χτίσεις με τον εαυτό σου σε εκείνο το ταξίδι, είναι η πιο σημαντική που θα έχεις ποτέ.
