Ένα γλυπτό με τίτλο "Η Πορτοκαλί Πανώλη" του Δανού καλλιτέχνη Jens Galschiøt παρουσιάστηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, προκαλώντας συζητήσεις σχετικά με το μήνυμά του. Το έργο, που απεικονίζει τον Ντόναλντ Τραμπ, εγείρει ερωτήματα για την εξουσία και τον τρόπο που αυτή ασκείται.
Το προκλητικό έργο τέχνης
Μια χρυσή απεικόνιση με συμβολισμούς
Το έργο "Η Πορτοκαλί Πανώλη" είναι ένα χάλκινο γλυπτό, καλυμμένο με φύλλα χρυσού 23 καρατίων. Απεικονίζει τον Ντόναλντ Τραμπ γυμνό, καθισμένο στην πλάτη ενός μικρότερου και αδύναμου άνδρα. Στο ένα χέρι κρατά μια ζυγαριά και στο άλλο ένα υπερβολικά μεγάλο μπαστούνι του γκολφ. Μια επιγραφή στο γλυπτό αναφέρει ότι ο άνδρας θα κάνει τα πάντα για να βοηθήσει αυτόν που τον σηκώνει, εκτός από το να κατέβει από πάνω του.
Ο δημιουργός του γλυπτού εμπνεύστηκε από το παραμύθι "Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα" του Άντερσεν, συνδέοντας το έργο του με την πολιτική του Τραμπ και την κλιματική κρίση. Το γλυπτό εκτέθηκε για λίγες ημέρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, έπειτα από πρωτοβουλία ενός Δανού ευρωβουλευτή.
Αντιδράσεις και προβληματισμοί
Πέρα από την αρχική εντύπωση
Η γύμνια, η ζυγαριά και το μπαστούνι του γκολφ στο γλυπτό είναι στοιχεία που τραβούν την προσοχή. Η εικόνα του έργου κυκλοφόρησε ευρέως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με τα δημοσιεύματα να εστιάζουν κυρίως στην πρόκληση και τη γελοιοποίηση του απεικονιζόμενου προσώπου. Ωστόσο, ανακύπτει το ερώτημα αν η προσοχή αυτή μετατρέπεται σε πολιτική σκέψη.
Το έργο μπορεί να λειτουργήσει ως αναγνωρίσιμο σύμβολο ενός ευρύτερου συστήματος εξουσίας, όπου οι ισχυροί συγκεντρώνουν πλούτο και δύναμη, επιβάλλουν τις επιλογές τους και μεταφέρουν τις συνέπειες στους αδύναμους. Ο άνδρας που σηκώνει το βάρος στο γλυπτό, παρόλο που έχει σώμα ικανό να βαστάζει, δεν έχει φωνή, κάτι που μπορεί να συμβολίζει την απώλεια της φωνής κάτω από το βάρος της επιβίωσης.
Το μήνυμα και η δημοσιότητα
Η χρήση του χρυσού και η πολιτική παρέμβαση
Το γλυπτό χρησιμοποιεί πραγματικό χρυσό για να καταγγείλει τον πλούτο, αντί για ένα χρώμα που απλώς τον μιμείται. Αυτό εγείρει ερωτήματα για το αν το υλικό αποκαλύπτει την εξουσία ή αν κάνει την καταγγελία πιο ελκυστική. Η πρόκληση που δημιουργεί το έργο προβάλλει και τον δημιουργό, χωρίς αυτό να ακυρώνει την πολιτική του παρέμβαση, αλλά θέτει το ερώτημα αν η δημοσιότητα εξυπηρετεί το μήνυμα ή το απορροφά.
Η έκθεση του έργου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έγινε με πρωτοβουλία ενός ευρωβουλευτή και όχι με συλλογική απόφαση. Αυτό σημαίνει ότι η καταγγελία εισήλθε στον χώρο της πολιτικής εξουσίας, χωρίς να εκφράζει επίσημα ολόκληρο τον θεσμό. Το έργο προκαλεί μια αρχική αντίδραση, και το ζητούμενο είναι αν αυτή η αντίδραση μετατρέπεται σε σκέψη, θυμό ή πράξη, ή αν εξαντλείται σε ένα γέλιο και στην κυκλοφορία μιας δυνατής εικόνας.
Το είδαμε στο Monopoli.
