Η μικρή τσέπη που έχουν όλα τα τζιν, πάνω από την κανονική τσέπη δεξιά, φτιάχτηκε αρχικά για να βάζεις το ρολόι τσέπης σου. Ναι, πριν τα κινητά και τα ρολόγια χειρός, οι άνθρωποι είχαν ρολόγια τσέπης και ήθελαν ένα ασφαλές μέρος να τα φυλάσσουν, μακριά από τη φθορά και την απώλεια. Κατασκευασμένη από το ίδιο ανθεκτικό ύφασμα denim με το υπόλοιπο παντελόνι, εξασφάλιζε την ίδια αντοχή στη χρήση.
Όταν ο Λέβι Στράους έφτιαξε τα πρώτα τζιν παντελόνια για τους εργάτες, τους καουμπόηδες και τους χρυσοθήρες στην Αμερική, έπρεπε να είναι ανθεκτικά και πρακτικά. Αυτή η μορφή της τσέπης, ενσωματωμένη στο σχέδιο του παντελονιού, εμφανίστηκε με τα πρώτα "waist overalls" της Levi Strauss & Co. το 1873, ως αναπόσπαστο μέρος της πρακτικής τους σχεδίασης. Τα ρολόγια τσέπης ήταν πολύτιμα αντικείμενα τότε, όχι μόνο για να βλέπεις την ώρα, αλλά και ως επένδυση. Ήταν φτιαγμένα από ευαίσθητα υλικά, όπως γυαλί και λεπτούς μηχανισμούς, και ήταν εύκολο να σπάσουν ή να χαθούν αν τα έβαζες στην κανονική τσέπη μαζί με κλειδιά, νομίσματα ή εργαλεία. Έτσι, χρειαζόταν μια ειδική θέση που να τα προστατεύει.
Η μικρή αυτή τσέπη, που κάποιοι την λένε και "τσέπη ρολογιού", ήταν ιδανική για αυτόν τον σκοπό. Ήταν αρκετά στενή και βαθιά ώστε να κρατάει το ρολόι σταθερό, χωρίς να κουνιέται πολύ, και να μην πέφτει εύκολα όταν ο κάτοχός του έσκυβε, έτρεχε ή έκανε χειρωνακτική εργασία. Το στόμιό της ήταν μικρό, ώστε να μην επιτρέπει να γλιστρήσει το ρολόι έξω, προσφέροντας μια επιπλέον στρώση ασφάλειας σε έναν κόσμο όπου οι τσέπες ήταν συχνά ανοιχτές και τα αντικείμενα μπορούσαν να χαθούν εύκολα. Η σταθερή της θέση, ραμμένη απευθείας πάνω στο παντελόνι, εξασφάλιζε ότι το περιεχόμενό της θα παρέμενε ανεπηρέαστο από τις κινήσεις του σώματος, σε αντίθεση με τις πιο χαλαρές, μεγάλες τσέπες.
Με τον καιρό, βέβαια, τα ρολόγια τσέπης έφυγαν από τη μόδα και αντικαταστάθηκαν από τα ρολόγια χειρός και, αργότερα, από τα κινητά τηλέφωνα. Η μικρή τσέπη όμως έμεινε. Γιατί να την αφαιρέσουν, άλλωστε; Είχε γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας του τζιν, ένα χαρακτηριστικό που όλοι το περίμεναν να είναι εκεί, ακόμα κι αν δεν ήξεραν τον αρχικό του λόγο ύπαρξης.
Σήμερα, οι περισσότεροι από εμάς τη χρησιμοποιούμε για άλλα πράγματα. Μπορεί να βάλουμε εκεί κέρματα, ένα αναπτήρα, εισιτήρια λεωφορείου, ακουστικά ψείρες, ακόμα και ένα μικρό USB stick ή κάποιο χαρτονόμισμα για ώρα ανάγκης. Είναι ένα μικρό, βολικό μέρος για μικροαντικείμενα που θέλουμε να έχουμε εύκολα προσβάσιμα, αλλά και ασφαλή, χωρίς να τα ψάχνουμε μέσα στη μεγάλη τσέπη ή να κινδυνεύουμε να τα χάσουμε. Παρόλο που ο αρχικός της σκοπός χάθηκε, η χρησιμότητά της παρέμεινε, προσαρμοσμένη στις ανάγκες της κάθε εποχής και των νέων συνηθειών μας.
Ο Λέβι Στράους, όταν κατοχύρωσε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τα τζιν του το 1873, πιθανότατα δεν φανταζόταν ότι αυτή η μικρή τσέπη θα έμενε για πάνω από ενάμιση αιώνα, αλλά η ανθεκτικότητα και η πρακτικότητα του σχεδιασμού του την κράτησαν ζωντανή και λειτουργική ακόμα και σήμερα.
