Πολλοί γονείς αναρωτιούνται αν η υπερβολική αγάπη, η παρηγοριά στο κλάμα ή η βοήθεια σε δραστηριότητες που τα παιδιά μπορούν να κάνουν μόνα τους, οδηγούν σε κακομαθημένα παιδιά. Η αλήθεια είναι ότι η αγάπη δεν κακομαθαίνει. Τα παιδιά χρειάζονται να νιώθουν την υποστήριξη των γονέων, να γνωρίζουν ότι υπάρχουν όρια για την ασφάλειά τους και να μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους και τις δυσκολίες της ζωής.
Η σημασία της αγκαλιάς και της παρηγοριάς
Αγκαλιάζοντας τα παιδιά όταν κλαίνε
Η αντίληψη ότι το να σηκώνεις ένα μωρό που κλαίει το κάνει να συνηθίζει την αγκαλιά και να απαιτεί διαρκώς προσοχή, δεν είναι ακριβής. Οι ειδικοί τονίζουν ότι η ανταπόκριση στο κλάμα βοηθά το βρέφος να αναπτύξει αίσθημα ασφάλειας, εμπιστοσύνη και ισχυρό συναισθηματικό δεσμό με τους γονείς. Αυτό θέτει τις βάσεις για τη μελλοντική του ικανότητα να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του. Ειδικά τους πρώτους μήνες, η άμεση ανταπόκριση στις ανάγκες του μωρού το κάνει να νιώθει φροντίδα και προστασία. Η αγκαλιά, λοιπόν, δεν δημιουργεί ένα κακομαθημένο παιδί, αλλά ένα παιδί που νιώθει ασφάλεια.
Παρηγορώντας το παιδί όταν θυμώνει
Πολλοί γονείς φοβούνται ότι η παρηγοριά κατά τη διάρκεια ενός ξεσπάσματος θυμού θα δώσει στο παιδί την εντύπωση ότι μπορεί να πετυχαίνει ό,τι θέλει. Ωστόσο, η συναισθηματική υποστήριξη δεν σημαίνει υποχώρηση σε κάθε απαίτηση. Μπορείτε να αγκαλιάσετε το παιδί, να ακούσετε την απογοήτευσή του και να δείξετε κατανόηση, χωρίς να αλλάξετε την απόφασή σας. Για παράδειγμα, μπορείτε να πείτε: "Καταλαβαίνω ότι θέλεις άλλο ένα μπισκότο, αλλά σήμερα δεν θα φάμε άλλο". Τα μικρά παιδιά δεν έχουν αναπτύξει πλήρως την ικανότητα να διαχειρίζονται μόνα τους τα έντονα συναισθήματα. Χρειάζονται τη βοήθεια των ενηλίκων για να ηρεμήσουν και να αποκτήσουν αυτοέλεγχο. Η παρηγοριά σε μια κρίση θυμού δεν ενισχύει την ανεπιθύμητη συμπεριφορά, αλλά βοηθά το παιδί να μάθει να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του.
Υποστήριξη στην καθημερινότητα
Βοήθεια σε δραστηριότητες που γνωρίζει
Το ότι ένα παιδί έχει μάθει να κάνει κάτι μόνο του, όπως να ντύνεται ή να μαζεύει τα παιχνίδια του, δεν σημαίνει ότι μπορεί πάντα να τα καταφέρνει χωρίς βοήθεια. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να γνωρίζει πώς γίνεται κάτι και στο να μπορεί να το κάνει όταν είναι κουρασμένο, αγχωμένο ή συναισθηματικά φορτισμένο. Ένα παιδί μπορεί να ντύνεται μόνο του ένα ήρεμο πρωινό Σαββάτου, αλλά να δυσκολεύεται τη Δευτέρα όταν όλοι βιάζονται. Η λύση δεν είναι να αναλαμβάνετε τα πάντα αντί για εκείνο, ούτε να αρνείστε κάθε βοήθεια. Μπορείτε να συμμετέχετε στη διαδικασία, αφήνοντάς του παράλληλα χώρο να προσπαθήσει. Για παράδειγμα, βοηθήστε το να φορέσει τη μία κάλτσα και αφήστε το να φορέσει μόνο του την άλλη.
Το είδαμε στο Jenny.
