Η Έδεσσα, χτισμένη στην άκρη ενός γκρεμού, αποτελεί έναν υπέροχο προορισμό, όπου η φύση συναντά την ιστορία. Τα άφθονα νερά της πόλης έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή της, ενώ οι καταρράκτες εντός του αστικού περιβάλλοντος και η συνοικία Βαρόσι με την αρχιτεκτονική της Μακεδονίας, προσφέρουν μοναδικές εμπειρίες. Η αρχαία πόλη στον Λόγγο συμπληρώνει τα αξιοθέατα.
Το Γεωπάρκο των Καταρρακτών
Ένα φυσικό θαύμα στην καρδιά της πόλης
Η πόλη της Πέλλας είναι προικισμένη με πολλά νερά και πλούσιο πράσινο. Το σημαντικότερο αξιοθέατο, στο κέντρο της, είναι οι καταρράκτες στο ομώνυμο γεωπάρκο, το οποίο εκτείνεται σε 100.000 τετραγωνικά μέτρα και διασχίζεται από τον ποταμό Εδεσσαίο. Οι καταρράκτες, που θεωρούνται οι μεγαλύτεροι των Βαλκανίων, βρίσκονται στο "Φρύδι του βράχου". Δημιουργήθηκαν τον 14ο αιώνα, έπειτα από σεισμό που άνοιξε ρήγματα στον βράχο και απελευθέρωσε λιμνάζοντα νερά. Το νερό προέρχεται από τις πηγές του υγροτόπου Άγρας-Βρυτών-Νησίου, οι οποίες τροφοδοτούνται από τα χιόνια του Βόρα, με την ψηλότερη κορυφή του, το Καϊμάκτσαλαν.
Ο πιο γνωστός και εντυπωσιακός καταρράκτης είναι ο Κάρανος, που πήρε το όνομά του από τον γενάρχη του βασιλικού οίκου της Μακεδονίας και φωταγωγείται τα βράδια. Κατεβαίνοντας διαδρόμους και σκάλες, μπορείτε να τον δείτε από κοντά και να εντυπωσιαστείτε από τον βροντερό ήχο και τη δύναμή του. Το νερό πέφτει από ύψος 70 μέτρων, δημιουργώντας σύννεφα υδρατμών και ουράνια τόξα από τις ακτίνες του ήλιου. Χάρη στην εναπόθεση διαλυμένου ασβεστόλιθου στα βρύα κάτω από τους καταρράκτες, έχει σχηματιστεί ένα επισκέψιμο σπήλαιο.
Το Υπαίθριο Μουσείο Νερού
Η ιστορία της υδροκίνησης ζωντανεύει
Τα νερά της Έδεσσας αποτέλεσαν κινητήρια δύναμη από πολύ παλιά. Οι έντονες κλίσεις του εδάφους και η αφθονία τους επέτρεψαν την ανάπτυξη της υδροκίνησης ήδη από τα βυζαντινά χρόνια. Στην περιοχή οργανώθηκαν οι πρώτοι αλευρόμυλοι, σησαμοτριβεία, βυρσοδεψεία και νεροτριβεία. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η αξιοποίηση των νερών έγινε συστηματική, με αποτέλεσμα τη λειτουργία έξι κλωστοϋφαντουργείων. Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, ειδικά από τη δεκαετία του 1920 έως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι υδροκίνητες βιομηχανίες της πόλης γνώρισαν μεγάλη ακμή. Ωστόσο, λόγω προβλημάτων που προέκυψαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950, τα υδροκίνητα εργοστάσια άρχισαν να κλείνουν, με το τελευταίο να σταματά τη λειτουργία του το 1962.
Την πορεία αυτών των υδροκίνητων μονάδων μπορείτε να ανασυνθέσετε περπατώντας στο Υπαίθριο Μουσείο Νερού, γνωστό ως περιοχή των Μύλων. Πρόκειται για ένα μοναδικό σύμπλεγμα πρωτοβιομηχανικών κτιρίων και εργοστασίων, όπου βρίσκονται αναστηλωμένοι υδροκίνητοι μύλοι και διάφορες μονάδες παραγωγής. Θα περιπλανηθείτε σε ένα ενδιαφέρον σύνολο από καλντερίμια, αυλάκια με τρεχούμενο νερό, γρανάζια, εξαρτήματα, ιμάντες, γιγαντιαίους τροχούς και μηχανές από χυτοσίδηρο, όλα μέσα σε πλούσια βλάστηση με πλατάνια και μεγάλους κισσούς.
Θα δείτε το παλιό σησαμοτριβείο Αρδίτσογλου, όπου αποκαταστάθηκε η σπάνια οριζόντια φτερωτή που κινούσε τις μυλόπετρες και τα υπόλοιπα μηχανήματα, καθώς και το σησαμοτριβείο Περτσεμλή, ή Μύλο της Γεύσης, όπου θα γνωρίσετε τα τοπικά προϊόντα και τη γαστρονομία της περιοχής. Ο νερόμυλος του Γιαννάκη φιλοξενεί ένα ενδιαφέρον Ενυδρείο Ενδημικών Ψαριών - Ερπετάριο, το πρώτο στην Ελλάδα με ψάρια του γλυκού νερού, καθώς και νεροχελώνες, καβούρια και διάφορα είδη φιδιών. Σε έναν άλλο νερόμυλο έχει δημιουργηθεί έκθεση με ορυκτά και πετρώματα της περιοχής. Σε χαμηλότερο επίπεδο από τα άλλα κτίσματα, θα ανακαλύψετε ένα ασυνήθιστο και μοναδικό στη χώρα μας υδροκίνητο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας που παρήγαζε σχοινιά και σπάγκους από ινδική κάνναβη, κατασκευασμένο το 1909.
Το είδαμε στο Travel.gr.
