Το "Ρομπέρτο Τσούκκο", το τελευταίο και πιο εμβληματικό έργο του Bernard-Marie Koltès, επιστρέφει ως μια σκοτεινή και βαθιά πολιτική αλληγορία. Η παράσταση, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, με τον Δημήτρη Καπουράνη στον ομώνυμο ρόλο, θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Προσκήνιο, από τις 23 Οκτωβρίου, εξερευνώντας τη βία, την ελευθερία και το αδιέξοδο της σύγχρονης ύπαρξης.
Η ιστορία του Τσούκκο
Ένας φυγάς σε αναζήτηση ταυτότητας
Ο κεντρικός χαρακτήρας, αφού διαπράττει ένα έγκλημα, δραπετεύει και περιπλανιέται σε μια πόλη που μοιάζει με φυλακή. Εκεί, τα πρόσωπα εγκλωβίζονται σε προκαθορισμένους ρόλους, όπως "κόρη", "μητέρα", "πατέρας", "αστυνομικός" και "αδελφή". Ο Τσούκκο παλεύει να συγκροτήσει μια ταυτότητα πέρα από τις κοινωνικές κατασκευές, αλλά γίνεται δέσμιος ενός συστήματος που αποκλείει ό,τι δεν συμμορφώνεται.
Κινείται σαν φάντασμα, διαπράττοντας εγκλήματα, αλλά προκαλεί και μια παράξενη έλξη. Η παρουσία του λειτουργεί ως καθρέφτης της βίας, του φόβου και της επιθυμίας για ελευθερία στην κοινωνία. Καθώς καταδιώκεται, η μορφή του μετατρέπεται σε έναν μυθικό ήρωα, μέχρι την τελική του σύλληψη και την αινιγματική του πράξη, την "ανάληψή του στον ήλιο".
Το έργο και ο συγγραφέας
Ένας σύγχρονος αστικός μύθος
Το "Roberto Zucco" του Bernard-Marie Koltès, γραμμένο το 1988, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου. Εμπνευσμένο από μια πραγματική υπόθεση, υπερβαίνει τον ρεαλισμό και μετασχηματίζει την ιστορία σε έναν σύγχρονο αστικό μύθο. Με επεισοδιακή δομή, γρήγορες μεταβάσεις και ποιητική γλώσσα, δημιουργεί ένα θεατρικό σύμπαν που κινείται ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το μυθικό. Γραμμένο λίγο πριν τον πρόωρο θάνατο του Koltès, αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά κείμενα της σύγχρονης δραματουργίας.
Ο Bernard-Marie Koltès (1948-1989) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους δραματουργούς του ύστερου 20ού αιώνα. Η δραματουργία του χαρακτηρίζεται από έντονη ποιητικότητα, υπαρξιακή ένταση και βαθιά ενασχόληση με θέματα όπως η μοναξιά, η βία και η ζωή στο περιθώριο. Οι ήρωές του είναι συχνά μοναχικές μορφές που κινούνται σε σκοτεινά αστικά τοπία και σε οριακές καταστάσεις. Η συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Patrice Chéreau ήταν καθοριστική για την καθιέρωσή του. Παρά το μικρό σε όγκο έργο του, η γραφή του άσκησε βαθιά επιρροή στο σύγχρονο θέατρο.
Η σκηνοθετική προσέγγιση
Διερευνώντας τα όρια της ψυχικής ακροβασίας
Ο Δημήτρης Καραντζάς επιστρέφει στο Θέατρο Προσκήνιο με τον Δημήτρη Καπουράνη στον ομώνυμο ρόλο και μια ομάδα ηθοποιών. Η σκηνοθετική του ανάγνωση απομακρύνεται από τον ρεαλισμό και τις βεβαιότητες της λογικής αφήγησης, αναδεικνύοντας το συλλογικό αδιέξοδο μιας κοινωνίας που μοιάζει να έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Η παράσταση διερευνά εκ νέου τα όρια της ψυχικής ακροβασίας, τις παθογένειες της σύγχρονης κοινωνίας και τη βαθιά δυσκολία του ανθρώπου να ανακαλύψει την ταυτότητά του.
Το είδαμε στο Viewmore.
