Ξαναβρίσκεις παιχνίδια κάτω από το κρεβάτι, ρούχα πεταμένα παντού και το πάτωμα έχει γίνει... πίστα αγώνων; Ξέρεις ακριβώς τι εννοώ. Η ακαταστασία στο παιδικό δωμάτιο μοιάζει με ανεξέλεγκτη πλημμύρα που σε πνίγει, και η προσπάθειά σου να επιβάλεις τάξη μοιάζει μάταιη, σωστά;
Ίσως πιστεύεις ότι απλά τα παιδιά είναι έτσι, ή ότι είναι πολύ μικρά για να μάθουν. Μήπως όμως φταίει ο τρόπος που προσπαθείς να τα οργανώσεις; Υπάρχουν συγκεκριμένα λάθη που, αν τα διορθώσεις, θα δεις τεράστια διαφορά.
Το πρώτο σας λάθος: Η υπερβολική ποσότητα
Έχεις γεμίσει το δωμάτιο με τόσα πολλά πράγματα που είναι αδύνατο να τα διαχειριστείς. Κάθε γωνιά είναι γεμάτη με παιχνίδια, βιβλία, ρούχα, και κάθε είδους μικροπράγματα. Μήπως έτσι, αντί να τα βοηθάς, τα μπερδεύεις;
Η αλήθεια είναι σκληρή: η ακαταστασία συχνά ξεκινάει από την υπερβολή. Όταν υπάρχουν πάρα πολλά αντικείμενα, τα παιδιά χάνουν τον προσανατολισμό τους. Δεν ξέρουν από πού να αρχίσουν, πού να βάλουν κάτι, ή τι πραγματικά τους αρέσει.
Σκέψου το λίγο: αν εσύ έμπαινες σε ένα δωμάτιο γεμάτο ρούχα και αντικείμενα μέχρι το ταβάνι, πώς θα ένιωθες; Πιθανότατα αγχωμένος και χαμένος. Το ίδιο νιώθουν και τα παιδιά, απλά δεν μπορούν να το εκφράσουν με τον ίδιο τρόπο.
Η λύση: Κάνε "ξεκαθάρισμα" τακτικά
Η οργάνωση δεν είναι μια εφάπαξ διαδικασία. Είναι ένας διαρκής αγώνας που απαιτεί στρατηγική. Ξεκίνα αφαιρώντας τα αντικείμενα που δεν χρησιμοποιούνται πια, είναι σπασμένα, ή απλά δεν ταιριάζουν πια στην ηλικία τους.
Χρησιμοποίησε μεθόδους όπως η "εποχική" εναλλαγή παιχνιδιών. Κ c, τα μισά από αυτά που έχουν, και άφησε τα υπόλοιπα στην αποθήκη. Κάθε λίγους μήνες, άλλαζε τα παιχνίδια που είναι διαθέσιμα. Αυτό δημιουργεί μια αίσθηση φρεσκάδας και ενθουσιασμού.
Μην κρατάς πράγματα "για κάθε ενδεχόμενο". Αν δεν έχουν παιχτεί για έξι μήνες, πιθανότατα δεν θα παιχτούν ποτέ ξανά. Δώρισέ τα, πούλησέ τα, ή πέταξέ τα.
Το δεύτερο λάθος: Η έλλειψη "θέσεων" για τα πάντα
Έχεις κουτιά, ράφια, συρτάρια, αλλά τα πράγματα καταλήγουν παντού. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή δεν έχουν οι "θέσεις" τους συγκεκριμένο σκοπό. Τα παιδιά δεν ξέρουν πού ανήκει τι.
Αν δεν υπάρχει συγκεκριμένη "στέγη" για κάθε αντικείμενο, είναι καταδικασμένο να περιπλανιέται. Αυτή η απουσία συστήματος είναι, ίσως, το πιο συχνό και καταστροφικό λάθος.
Φαντάσου να ψάχνεις συνεχώς τα κλειδιά σου ή το πορτοφόλι σου. Πόσο εκνευριστικό είναι; Τα παιδιά βιώνουν την ίδια απογοήτευση, μόνο που πολλαπλασιάζεται με όλα τα αντικείμενα του δωματίου τους.
Η λύση: Καθιέρωσε "σπίτια" για κάθε είδος
Κάθε κατηγορία αντικειμένων πρέπει να έχει τον δικό της, σαφή χώρο. Τα τουβλάκια σε ένα κουτί, τα αυτοκινητάκια σε ένα άλλο, τα μολύβια σε μια θήκη, τα βιβλία στο ράφι. Χρησιμοποίησε ετικέτες, αν χρειάζεται, με εικόνες για τα μικρότερα παιδιά.
Η απλότητα είναι το κλειδί. Μην κάνεις το σύστημα αποθήκευσης πιο περίπλοκο από τα ίδια τα παιχνίδια. Τα κουτιά πρέπει να είναι εύκολα προσβάσιμα και να μπορούν να κλείνουν και να ανοίγουν με άνεση από τα παιδιά.
Αντί να λες "τακτοποίησε το δωμάτιό σου", πες "βάλε τα τουβλάκια στο κόκκινο κουτί". Αυτή η άμεση οδηγία είναι πολύ πιο αποτελεσματική. Δείχνεις ακριβώς τι περιμένεις.
Το τρίτο λάθος: Η προσπάθεια να τακτοποιήσεις ΕΣΥ τα πάντα
Συχνά, η πιο γρήγορη λύση για εμάς είναι να τα μαζέψουμε όλα μόνοι μας. "Α, πάλι ακαταστασία; Ας το κάνω εγώ γρήγορα για να τελειώνουμε." Μήπως έτσι, απλά, τους στερείς την ευκαιρία να μάθουν;
Όταν κάνεις εσύ τη δουλειά, δεν μαθαίνουν ποτέ. Είναι σαν να δίνεις συνεχώς έτοιμες απαντήσεις σε ένα διαγώνισμα. Τα παιδιά δεν αναπτύσσουν ποτέ την ικανότητα να οργανώνονται, γιατί απλά δεν τους δίνεται η ευκαιρία να το κάνουν.
Αυτή η συνήθεια, ενώ φαίνεται βολική, μακροπρόθεσμα είναι επιζήμια. Σου δημιουργεί περισσότερη δουλειά, γιατί η ακαταστασία θα ξαναεμφανιστεί, και δεν βοηθάει τα παιδιά να αναπτύξουν υπευθυνότητα.
Η λύση: Κάντε την τακτοποίηση "οικογενειακή υπόθεση"
Καθιέρωσε μια ρουτίνα τακτοποίησης, έστω και για 10-15 λεπτά κάθε μέρα. Μπορεί να είναι πριν το βραδινό, ή πριν τον ύπνο. Κάντε το μαζί. Εσύ μαζεύεις τα δικά σου πράγματα, εκείνα τα δικά τους.
Είναι μια ευκαιρία για bonding, όχι μόνο για καθάρισμα. Παίξτε ένα τραγούδι κατά τη διάρκεια της τακτοποίησης, κάντε το παιχνίδι "ποιος θα μαζέψει τα περισσότερα τουβλάκια σε ένα λεπτό". Μετατρέψτε την αγγαρεία σε διασκέδαση.
Επιβράβευσε την προσπάθειά τους, όχι μόνο το τέλειο αποτέλεσμα. "Μπράβο που έβαλες τα αυτοκινητάκια στο κουτί!" είναι πιο σημαντικό από το να κρίνεις αν τα έβαλαν όλα στη σωστή θέση. Η προσπάθεια μετριέται.
Το τέταρτο λάθος: Η απουσία οπτικών βοηθημάτων
Πιστεύεις ότι τα παιδιά πρέπει να καταλαβαίνουν τα πάντα από τις οδηγίες σου; "Βάλε τα παιχνίδια εκεί". Πόσο συχνά αυτή η οδηγία μένει ανεκπλήρωτη ή εκτελείται λάθος;
Τα παιδιά, ειδικά τα μικρότερα, μαθαίνουν καλύτερα οπτικά. Οι αφηρημένες οδηγίες δεν τους λένε πολλά. Χρειάζονται κάτι απτό, κάτι που να μπορούν να δουν και να μιμηθούν.
Σκέψου πόσο εύκολα μαθαίνουν από εικόνες, βίντεο, ή ακόμα και από το πώς εσύ κάνεις κάτι. Αυτή η οπτική μάθηση είναι πανίσχυρη και συχνά την υποτιμάμε.
Η λύση: Χρησιμοποίησε εικόνες και παραδείγματα
Βάλε εικόνες στα κουτιά αποθήκευσης. Ένα κουτί με εικόνα αυτοκινήτου για τα αυτοκίνητα, ένα με μολύβια για τα είδη ζωγραφικής. Αυτό είναι ιδανικό για παιδιά που δεν διαβάζουν ακόμα.
Δείξε τους πώς. Αντί να λες "τακτοποίησε το γραφείο", κάθισε μαζί τους για λίγο και δείξε τους πώς να βάλουν τα μολύβια στη θήκη, τα χαρτιά στο συρτάρι. Η επίδειξη είναι πιο δυνατή από τα λόγια.
Κάνε το σαν παιχνίδι. "Ποιος θα βάλει τα περισσότερα τουβλάκια στο κουτί σε 30 δευτερόλεπτα;" Τα οπτικά ερεθίσματα και η αίσθηση του παιχνιδιού κάνουν την διαδικασία πιο ελκυστική.
Το πέμπτο λάθος: Η μη ρεαλιστική προσδοκία
Περιμένεις από ένα πεντάχρονο να έχει το δωμάτιό του τακτοποιημένο σαν μοντέλο από περιοδικό; Ή από ένα δεκάχρονο να μην ξεχνάει ποτέ τίποτα;
Η τελειότητα είναι εχθρός του καλού, ειδικά όταν μιλάμε για παιδιά. Η προσπάθεια να πετύχεις ένα ανέφικτο ιδανικό, σε κάνει να χάνεις την ουσία: την ανάπτυξη της συνήθειας της τάξης.
Αντιμετωπίζεις την τάξη σαν ένα "τελικό στάδιο" και όχι σαν μια "διαδικασία μάθησης". Αυτή η προσέγγιση είναι καταδικασμένη να αποτύχει και να σε απογοητεύσει.
Η λύση: Γιόρτασε την πρόοδο, όχι την τελειότητα
Να είσαι ρεαλιστής. Τα παιδιά θα αφήνουν πάντα κάτι έξω, θα ξεχνούν κάτι. Αυτό είναι μέρος της διαδικασίας. Το σημαντικό είναι ότι προσπαθούν και μαθαίνουν.
Επικεντρώσου στην προσπάθεια. "Βλέπω ότι προσπάθησες πολύ να μαζέψεις τα παιχνίδια σου. Μπράβο!" Αυτό ενισχύει την επιθυμία τους να συνεχίσουν.
Δημιούργησε ένα σύστημα που λειτουργεί για την ηλικία και την ιδιοσυγκρασία τους. Μην συγκρίνεις το παιδί σου με άλλα. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό, και η προσέγγιση στην οργάνωση πρέπει να είναι εξατομικευμένη. Η τάξη είναι ένας μαραθώνιος, όχι ένα σπριντ.
